Hoe een Duitser in 1713 het feestje verpestte

De wereld redden vergt geen heldenmoed, maar taalgevoel. Winston Churchill mobiliseerde de Engelse taal en won met een uitgeput leger, maar vooral met woorden, de Tweede Wereldoorlog. En als Carl von Carlowitz zich in 1713 in zijn boek Sylvicultura Oeconomica niet had bediend van het begrip Nachhaltigkeit, was de planeet er nu misschien wel beter aan toe geweest.

Deze door een Duitse vorst aangestelde boekhouder en mijnbouwexpert ontdekte dat verstandige bosbouw beter is dan roofbouw. Maar Nachhaltigkeit – duurzaamheid in onze taal – bekt niet. Sinds Our Common Future, het beroemde rapport van de Noorse politica Gro Harlem Brundtland uit 1987, werd duurzaamheid de hoeksteen van het milieubeleid. Maar een thema dat eigenlijk niet links of rechts is – een gezonde planeet is in ons aller belang – werd al snel gepolitiseerd. Een beetje zoals bij diversiteit: het zal heus moeten, maar zolang het door linkse dominees wordt gepredikt, is de lol er voor velen snel af.

Toch zullen we er iets van moeten maken. Alleen gekkies ontkennen nog dat de aarde opwarmt. Dus hoe draaien we dat probleem om in een verdienmodel? Om het plichtmatige D-woord te omzeilen bedacht Den Haag het ministerie van Groene Groei.

Jort Kelder is een journalist, columnist, televisie- en radiopresentator en podcastmaker, die bekend staat om zijn uitgesproken meningen. Momenteel presenteert hij het radioprogramma dr. Kelder en Co op NPO Radio 1 en maakt hij de podcasts De Jortcast en De Snobcast.

Degrowthers denken dat groei en geluk niet samen kunnen gaan en eisen minder, minder, minder. Ze hebben een punt: onze consumptiemaatschappij vol plastic wegwerpzooi staat tegen. Alleen houdt homo sapiens nu eenmaal van meer, meer, meer. De oplossing is eigenlijk simpel: zet een prijs op vervuiling en daag onderzoekers en ondernemers uit met circulaire oplossingen te komen. Dan redden we de wereld – en verdienen er nog geld aan ook. Wie kan daar nu tegen zijn?